Hotstuff fra fjelle

Hær kjøm ein epistel um Hannhuldre

Jo Gjende va ein kjøle ende,
men værre va n'Ingval Olende.
Moandest einsle i årevis,
lufta illt og åt som ein gris.
Va folkestygg å slet'kje klår,
burtsett frå når'n tok se ein tår.
På Skinnfilhøi meinte n'såg ljos,
men de va nok berre utlampa på Midtre Glyfsa fjose.
Oviss um dette så i lende,
gjekk n'Ingval Olende, snubblandest up eit par tråpptrinn,
stakk n'huggu i sele inn.
Sjelda hadde n'Ingval slik sett som n'nå såg,
Budeia på langbordet låg.
Jamra å bar se,
"Ho trøyng hjølp" n'Ingval teinkte.
Beste medisin må væra karfolk-mjølk.
Rasa ut å vaska jøinne i sjoggføinne.
Dora innatt å tok fatt.
Budeia vart alt anna en matt.
Skeinn upp som ei sol, sto ho på eille fire på eit langbord.
n'Ingval hogga som ein hond, tok de ikkje lang ti fyrry'n sleit ho sond.
Sia ha ingen sett Olendin, men budeio pass døkk;
Ein kveill kjøm n'burandest inn!